بسم رب الرّضا
سلام بررضا، سلام برجمال و حال هواي حرمش، سلام بر او و پدرش موسي بن جعفر(ع)، سلام بر آن امام كه لقب عالم آل محمد نام گرفت.
ايامام همام، عشق ملت ايران به سرزمين خويش، از اين روست كه تو در آن آرميدهاي ،اي سمبل صادق ولايت، در پرتو تابناك تو خدا را ميجوئيم و در كنار ضريح مطهرت زانو ميزنيم، زيرا كه قطعهاي از بهشت در كنار ما ميباشد. خيل مشتاقان از اين سفره كريمانه بهره ميستانند و قلب خويش را با نام والاي تو آذين ميبندند.
يازدهم ذى القعده سال 148 هجرى كه امام رئوف ما زاده شد، وعلى بن موسى الرضا عليه السلام به عنوان سرچشمه اى از نيكى ومهربانى وهدايت رخ نمود، پناهگاهى پديد آمد كه خدا پرستان را در خود گرد آورد.
زاد روز آن رهبر هشتمين بر شيفتگان حضرتش خجسته باد.

دامنى اشك
مى رسم خسته، مى رسم غمگين
گـرد غـربت نشسته بر دوشـم
آشـنـايـى نـديـده چـشمانـم
آشـنـايـى نـخوانده در گوشم
مـى رسـم چون كويرى از آتش
چون شب تيره اى كه نزديك است
تـشـنـه آفـتـاب و بـارانـم
چـشم كم آب و سينه تاريك است
مـى رسـم تـا كـنـار مرقد تو
دامــنــى اشــك و آه آوردم
مـثـل آهـوى خـسته از صياد
بـه ضـريـحـت پـنـاه آوردم
مـثـل پـروانه در طواف حرم
هـسـتي ام را به باد خواهم داد
تـا نـگـاهم كنى ، تو را سوگند
بـه عـزيـزت خـواهــم داد
(مصطفى محدثى خراسانى)












